δεκέμβριος 2016 _ 9 ποιήματα για την έμιλυ

Άννα Γρίβα

ΝΥΧΤΑ

Όλοι δικαιούνται το πρωί –

Σε μερικούς αξίζει – η Νύχτα*

Κάποιοι ακούνε χτύπους κουπιών

άλλοι τσεκούρια και φωνές ξυλοκόπων

κανένας δεν βλέπει

το μαύρο καράβι

και τα δέντρα που πέφτουν

στο βάθος της νύχτας.

* Έμιλυ Ντίκινσον, Ποιήματα (μτφρ.: Μαρία Δαμολή), εκδ. Γιαλός, 2011

~

Δήμητρα Κωτούλα

ΤΟΣΟ ΑΠΑΛΟ ΟΣΟ ΤΟ ΜΑΚΕΛΕΙΟ ΤΩΝ ΗΛΙΩΝ

ΣΦΑΓΜΕΝΩΝ ΑΠΟ ΤΑ ΣΠΑΘΙΑ ΤΟΥ ΔΕΙΛΙΝΟΥ*

‘Dear Mr. Higginson,

Your kindness claimed earlier gratitude…You asked how old I was? I made no verse – but one or two – until this winter – Sir – …’

                                                                                       Γράμμα 261, 25 Απριλίου 1862

«Άραγε ανασαίνουν;

Αυτοί οι στίχοι άραγε ανασαίνουν;

Ξέρετε –

Eνίοτε δεν μπορώ να κυβερνήσω τον εαυτό μου

Και όταν προσπαθώ να οργανωθώ

Η μικρή μου δύναμη τινάζεται

Και με αφήνει γυμνή –

Σφαγμένη

Πριν από οχτώ Σάββατα έφτιαχνα ένα γλυκό

Όταν είδα να εξελίσσεται μια μεγάλη σκοτεινιά

Κάτι απαλό και σκοτεινό

Τόσο απαλό όσο –

Όμως είναι γνωστό πόσο απεχθάνομαι το κοινότοπο.

Λοιπόν –

Με ρωτήσατε πόσων χρονών είμαι:

Αυτόν τον χειμώνα δεν έχω γράψει άλλους στίχους

Εκτός από έναν ή δύο

Δεν ξέρω πώς να μεγαλώσω

Ή μάλλον

Μεγάλωσα

Μεγάλωσα λοξά – »

* Συνέθεσα το ποίημα αυτό, για την γενέθλια επέτειο της Dickinson, παρακινημένη από τους δύο της στίχους από το ποίημα 1146 και από το απόσπασμα του γράμματός της στον T.W. Higginson. Πρόκειται για ένα ποίημα φτιαγμένο από στίχους σχεδόν αποκλειστικά δικούς της – ένα ποίημα από την Dickinson για την Emily.

~

Παυλίνα Μάρβιν

[Γάταρε αφέντη...]

Γάταρε αφέντη

του Κοροβιόφ συνοδοιπόρε

και της παρέας του Διαβόλου αρχηγέ

–χωρίς μήτε κι ο Διάβολος να το γνωρίζει–
αν σου έλεγα πως στη Μόσχα

κάποια από τη γενιά σου
γυρεύει, ανάμεσα
στις τσουκνίδες και στα χαμόχορτα

και ανάμεσα στα χιόνια
να σου επιστρέψει

μυρωμένο το κομμάτι

που ενώνει την ουρά σου

με το κέντρο
του κόσμου των γάτων

θα της έδειχνες το δρόμο;

Κι αν ακόμη σου έλεγα

πως κρατάς στα νύχια σου

μια ζεστή, γατίσια καρδιά
θα την έτρωγες;

~

Γιάννα Μπούκοβα

ΕΙΜΑΙ ΡΟΔΟ

Πέταλο, αγκάθι, μίσχος

Ένα πρωινό το καλοκαίρι –

Φλασκί Δροσιάς – μια Μέλισσα ή δύο –

Αεράκι – ένα σκίρτημα στα δέντρα –

Και είμαι Ρόδο!

                                    Έμιλυ Ντίκινσον, F 25 (1858)

Το ρόδο είναι ανάποδη έκρηξη

Αγκάθι, πέταλο, μια μέλισσα (ή δύο), αεράκι

Συγκλίνουν στο σημείο της ύπαρξής του

Είναι στρόβιλος ύπαρξης

Καταβροχθίζει τις προϋποθέσεις του  

Ορθώνει τον εαυτό του με τον εαυτό του

Είναι απορίας άξιο πόσο αργά εμφανίζεται

Στην αγγλική γλώσσα η λέξη «επιστήμονας» – το 1834

Τέσσερα χρόνια μετά την γέννηση της Ντίκινσον 

Οι επιστήμονες αγαπάνε την ποίηση της Έμιλι

Ειδικά οι νευροεπιστήμονες

Την ψυχρή χρήση της λέξης «εγκέφαλος»

Σε μερικά από τα ποιήματά της

Υπάρχουν τουλάχιστον δύο μελέτες της τελευταίας

Δεκαετίας πάνω στο μυστήριο της συνείδησης

Που εμπεριέχουν στον τίτλο τους

Τον πασίγνωστο στίχο της για τον εγκέφαλο

Που είναι ευρύτερος από τον ουρανό

Είμαι ρόδο είναι η θέση του παρατηρητή

Το σύμπαν συγκλίνει μέσα μου

Γεννάω τις προϋποθέσεις μου

Είναι οι κύκλοι του νερού

Που με κάνουν πέτρα

~

Αλεξάνδρα Πλαστήρα

ΑΝ ΠΡΕΠΕΙ ΝΑ ΔΙΑΛΕΞΟΥΜΕ

Η Έμιλυ λέει

Συμφέρει να έχουμε
τα πουλιά
για παράδεισο

Και δίκιο έχει
it’s economical
γι’ αυτό και συμφέρει
να μείνουμε εδώ
κι όχι να βολοδέρνουμε
μέχρι να φτάσουμε
που αβέβαιο είναι
– θα ’ναι και ξενιτιά

Ενώ συμφέρει
μια θέση κοντά
στο κελάηδημα

Άσε που τα φτερά
είναι και χάδι

~

Δανάη Σιώζιου

Η ΚΛΑΙΟΥΣΑ ΙΤΙΑ

Αγαπητέ κύριε, σας παρακολουθώ από την όχθη.

Ποιος βοηθάει τον κοκκινολαίμη

που έπεσε από τη φωλιά;

Μου αρέσει όταν τραγουδάτε.

Όταν πυροβολείτε δυναμώνω τα κλάματα.

Η αράχνη σας μετακόμισε στα κλαριά μου.

Αδύνατον να συντηρηθούν φωλιές μέσα στις φλόγες,

είπε.

Τι αποτρέπει μία καρδιά που πέτρα πάει να γίνει;

Υπάρχει κάτι το επαναστατικό, σκέφτομαι,

στο να έχει δει κανείς τη θάλασσα.

Δεν ξέρω, βλέπετε, οι βαθιές μου ρίζες

δεν μου επιτρέπουν τη μετακίνηση.

Εγώ, μία φορά το χρόνο ανθίζω.

Έπειτα βλέπω τα άνθη μου στη γη.

Αυτό είναι όλο.

Δεν μεγαλώνω καν προς τον ουρανό.

Γέρνω όσο μπορώ προς το ποτάμι

και προς το μέρος σας.

Φιλικά, η Κλαίουσα Ιτιά.

*

Αγαπητή Ιτιά, μην πιστεύετε τον κοκκινολαίμη,

είναι ακόμα θυμωμένος.

Ο θυμός φυλάσσεται σε διάφανα μπουκαλάκια,

έχει διάφορα χρώματα και πίνεται σαν κολώνια.

Οι συνεχείς μετακομίσεις είναι αδιαμφισβήτητα

δουλειά για αράχνες.

Οι θάλασσες το φθινόπωρο είναι μολυβένιες.

Το μολύβι πάντα κάποιον βαραίνει.

Καλή μου Κλαίουσα,

η έλευση της ανθοφορίας είναι μια άδεια φιέστα.

Βαθιά στη γη συντελείται το πανδαιμόνιο.

Ρωτήστε τις ρίζες σας, τις βαθιές σας ρίζες.

Με τα κίτρινα ανθάκια σας, όταν πέσουν,

και λίγα δάκρυα, θα φτιάξουμε περιδέραια,

ελαφρύτερα από όνειρα

που δεν πήγαν παραπέρα.

Δικός σας, Κ.

~

Λένια Ζαφειροπούλου

Η ΑΡΑΧΝΗ

Μια αράχνη που έραβε είδα

Νύχτα χωρίς αχτίδα

Σε μια λευκή αψίδα.

Στητό γιακά αρχόντισσας ή σάβανο ενός γνώμου,

Γνωρίζει η ίδια μόνο.

Για την αθανασία

Είχε στρατηγική της

Την φυσιογνωμία.

E.D.

Δεν είναι ποίημα κύριε, είναι ξόρκι.

Η λαίδη με το άσπρο φόρεμα

Τα 'ριχνε όλα ανάκατα στο ίδιο σεντούκι.

Ασκούσε τη λευκή μαγεία,

Ποτέ δεν συζητήθηκε.

Κάποιοι νυχτερινοί περίπατοι στον κήπο,

Λίγες γαλάζιες σπίθες στο χαλί,

Κρώξιμο κύκνου μέσ’ απ’ τον καθρέφτη,

Μικροπράγματα.

Κι η σκούπα από άσπρα στάχυα πάντοτε ήμερη

Ακουμπισμένη στο περβάζι.

Οι νέοι ερευνητές την θεωρούν

Μια πρώιμη σιωπηλή μα σθεναρή υπέρμαχο του φύλου της.

Δεν έφτιαξε λένε ποτέ για τ’ αποκόμματα λευκής μαγείας

Τετράδιο χωριστό

Τα 'ριχνε επίτηδες ανάμεσα στα ποιήματα

Έτσι για να δοξάζονται οι Μούσες

Κι όχι ο Πάνας.

~

Μαρία Τοπάλη

ΑΓΑΛΛΙΑΣΗ

(Με τον τρόπο της Έμιλυ Ντίκινσον, ΙΙ)

Βουτιά

Πάνω απ’ τα σπίτια.

Ασήμαντε ήλιε,

Ευφρόσυνε (μπλε)

Αιώνιε (νόημα)

Όπου ψυχή ορεινή

Όπου ψυχή στεριανή

Πάνω από το ακρωτήρι

Σε τροχιά τοξικά θα λυθεί

(η ψυχή)

Μ’ ένα ασήμαντο «πλατς»

Μ’ ένα ανεπαίσθητο «φσσσς» –

Στο σημείο αυτό

Ο ναύτης λύνει, επίσης, το σχοινί

Και το τσιγάρο σβήνει

Με το παπούτσι

– Φρειδερίκε, σε κρατώ, ν’ ανεβούμε το βουνό

– Αιμιλία; Με κρατάς;

~

Χρήστος Σιορίκης

CALLED BACK *

Πριν επιστρέψω –

ν’ αγγίξω
τις κουμαριές

εκεί που πυκνώνουν:
το σύνορο

να θυμάμαι τα χρώματα
και πώς πιάνουν
τα χέρια δυο λέξεις
ενώ κόβεις
τα κούμαρα
και νερό
δεν ζητάς
ο αέρας δροσίζει
κι ακόμη
δεν έχει
κρυώσει τη γη

* Called back = με καλέσαν πίσω / ανεκλήθην. Εκτός από την προσφώνηση «ξαδερφούλες μου» και την υπογραφή «Έμιλυ», το τελευταίο γράμμα της Έμιλυ Ντίκινσον πριν από τον θάνατό της, το Μάιο του 1886, περιέχει μόνο αυτές τις λέξεις.

~

Στο τεύχος Δεκεμβρίου 2016 του "The Books' Journal", δημοσιεύθηκαν εννιά από τα δέκα ποιήματα που γράφτηκαν για να διαβαστούν στην εκδήλωση του “Με τα λόγια (γίνεται)” στις 10 Δεκεμβρίου 2015 –185α γενέθλια της Έμιλυ Ντίκινσον– στην Ελληνοαμερικανική Ένωση, σε συνεργασία με την έκθεση “those little anodynes”, με έργα της Ελένης Θεοφυλάκτου και της Εύας Μαραθάκη, σε επιμέλεια της Γκέλυς Γρυντάκη. Τόσο τα εικαστικά έργα όσο και τα ποιήματα ήταν εμπνευσμένα από το έργο της Αμερικανίδας ποιήτριας.

~

Άννα Γρίβα. Γεννήθηκε στην Αθήνα. Σπούδασε Ελληνική Φιλολογία στην Αθήνα και Ιστορία της Λογοτεχνίας στη Ρώμη. Έχει εκδώσει τρεις ποιητικές συλλογές, η τελευταία με τίτλο Έτσι είναι τα πουλιά (2015), και μεταφράζει ιταλική ποίηση, κυρίως της Αναγέννησης.

Λένια Ζαφειροπούλου. Λυρική τραγουδίστρια, ποιήτρια και μεταφράστρια (www.leniasafiropoulou.gr). Βιβλία: Paternoster Square (βραβείο Αναγνώστη, βραχεία λίστα Κρατικών Βραβείων), Όταν ο Νους σου βράζει κι η Καρδιά (ανθολογία ποίησης Goethe και Heine και CD με Lieder). Το 2016 εκδόθηκε το δεύτερο βιβλίο της, Σκληρό να σκοντάφτεις σε πέτρες,  καθώς και μια πλήρης μετάφραση των σονέτων του Σαίξπηρ.

Δήμητρα Κωτούλα. Σπούδασε Ιστορία της Τέχνης και Αρχαιολογία. Ποιήματα και μεταφράσεις της έχουν δημοσιευθεί και συμπεριληφθεί σε ανθολογίες στην Ελλάδα και το εξωτερικό. Επιλογή από το έργο της έχει μεταφραστεί στις κυριότερες ευρωπαϊκές γλώσσες.

Παυλίνα Μάρβιν. Γεννήθηκε στην Αθήνα όπου και ζει. Μεγάλωσε στην Ερμούπολη της Σύρου. Σπούδασε Ιστορία, και συνεχίζει. Υπήρξε συνεκδότρια του περιοδικού Τεφλόν (2008-2011). Εργάζεται στην εμψύχωση ομάδων θεατρικού παιχνιδιού και λογοτεχνικών πειραμάτων για μικρούς και λίγο πιο μεγάλους.

Γιάννα Μπούκοβα. Ποιήτρια, πεζογράφος και μεταφράστρια, γεννημένη στη Σόφια Βουλγαρίας. Έχει εκδώσει στα βουλγαρικά δύο ποιητικές συλλογές, μία συλλογή διηγημάτων κι ένα μυθιστόρημα. Ζει στην Αθήνα όπου είναι μέλος της πλατφόρμας Greek Poetry Now και της συντακτικής ομάδας του περιοδικού ΦΡΜΚ. Κείμενά της έχουν μεταφραστεί στα αγγλικά, γαλλικά, ισπανικά, αραβικά και άλλες οκτώ γλώσσες. Στα ελληνικά κυκλοφορεί η ποιητική συλλογή της Ο ελάχιστος κήπος (2006). 

Αλεξάνδρα Πλαστήρα. Γεννήθηκε στην Αθήνα. Σπούδασε φιλολογία και μελέτησε μουσική. Εργάζεται ως επιμελήτρια κειμένων.

Χρήστος Σιορίκης. Δάσκαλος ισπανικής γλώσσας και ισπανόφωνου πολιτισμού. Ποιήματά του και σύντομα πεζά έχουν δημοσιευτεί σε έντυπα και ηλεκτρονικά περιοδικά.

Δανάη Σιώζιου. Σπούδασε Αγγλική Φιλολογία, και, σε μεταπτυχιακό επίπεδο, Ευρωπαική Ιστορία και Πολιτιστική Διαχείριση. Υπήρξε συνεκδότρια του περιοδικού “Τεφλόν” (2009-2011). Ζει και εργάζεται στην Αθήνα. Το πρώτο της βιβλίο, Χρήσιμα Παιδικά Παιχνίδια, εκδόθηκε τον Μάρτιο του 2016.

Μαρία Τοπάλη: Γεννήθηκε στη Θεσσαλονίκη, σπούδασε νομικά στην Αθήνα (όπου ζει) και στη Γερμανία. Εξέδωσε βιβλία με ποιήματα και άλλα κείμενα (τελευταία δημοσίευση: Οι Λέξεις μου, 2015) καθώς και μεταφράσεις από τα γερμανικά. Συνεργάζεται τακτικά με την «Καθημερινή» και είναι μέλος της Συντακτικής Επιτροπής της «Ποιητικής». 

μάρτιος 2014 _ έμιλυ ντίκινσον

J 80 / Fr 129

Ζούμε ζωές ελβετικές –

Γαλήνιες – Δροσερές –

Ώσπου μπορεί μια μέρα

Οι Άλπεις ν’ αποξεχαστούν

Κι εμείς να δούμε πέρα!

Η Ιταλία είναι εκεί!

Μα πάντοτε στο μεταξύ –

Οι Άλπεις σεμνές –

Και πλανερές

Φρουρά που μας περιπολεί!

[μετάφραση: Γιάννης Δούκας]

*

J 214 / Fr 207

Πίνω ένα άγουρο ποτό –

Με Kούπες Φιλντισένιες –

Κανένα Bαρέλι από το Ρήνο

Δεν γέννησε τέτοιο Kρασί!

Είμαι για αέρα – εγώ – αλκοολική

Και για Δροσιά Αχόρταγη –

Ζαλισμένη έρχομαι – απ' το αιώνιο καλοκαίρι –

Και τα χάνια του ρευστού Γαλάζιου –

Κι όταν οι “Πανδοχείς” την μεθυσμένη Mέλισσα

Πετάξουν έξω απ’ της Mαργαρίτας την αυλή –

Όταν θα σπάσουν οι Πεταλούδες τα “ποτήρια” τους –

Τότε είναι που ακόμα περισσότερο θα πιω!

Ώσπου τα Σεραφείμ ν’ ανεμίσουν τα Σκουφιά τους τα λευκά –

Και τρέξουν οι Άγιοι – στα παράθυρα –

Να δούνε τη μικρή Μπεκρού

Πάνω στον – Ήλιο ν’ακουμπά!

[μετάφραση: Κατερίνα Ηλιοπούλου]

*

J 254 / Fr 314

Η “Ελπίδα” είναι ένα πράγμα φτερωτό –

Που στην ψυχή κουρνιάζει –

Και τραγουδάει χωρίς λόγια το σκοπό –

Ποτέ – δεν ησυχάζει –

Γλυκύτατο – μες στον Τυφώνα – ηχεί –

Και σφοδρή θύελλα μονάχα θα πικράνει –

Και θα πτοήσει το μικρό Πουλί

Εκείνο που πολλούς έχει ζεστάνει –

Το άκουσα σε χώρα παγερή –

Στης Θάλασσας τα κύματα τα ξένα –

Κι όμως – ποτέ – στις ύστατες τις Ώρες,

Δε ζήτησε ένα ψίχουλο – από μένα.

[μετάφραση: Λένια Ζαφειροπούλου]

*

J 586 / Fr 392

Μιλήσαμε όπως τα Κορίτσια –

Με αγαλλίαση, ώς αργά –

Διατυπώσαμε με θάρρος εικασίες, για τα πάντα, εκτός από το Μνήμα –

Το δικό μας, δεν μας αφορούσε.

Ορίσαμε τα Πεπρωμένα, ψύχραιμες –

Όσο ήμασταν – εμείς – οι Διευθέτες –

Κι ο Θεός, Εταίρος Σιωπηλός

Στην Εξουσία μας –

Μα επιμείναμε με αγαλλίαση βαθύτερη, στον Εαυτό μας

Όπως θα ήμασταν – εν τέλει –

Όταν μες στη θαλπωρή, τα Κορίτσια γίνονται Γυναίκες

Κατακτάμε – Αναβαθμούς –

Χωρίσαμε μ’ ένα συμβόλαιο

Ν’ αγαπιόμαστε, να γράφει η μια στην άλλη

Αδύνατα όμως και τα δύο, έκρινε ο Θεός

Πριν καν βραδιάσει πάλι.

[μετάφραση: Αντωνία Γουναροπούλου-Τουρίκη]

*

J 712 / Fr 479

Καθώς δεν μπόρεσα να σταματήσω για τον Θάνατο –

Σταμάτησε ιπποτικά Αυτός για μένα –

Η Άμαξα δεν είχε άλλον επιβάτη από Εμάς –

Και την Αθανασία.

Πηγαίναμε αργά – Αυτός δεν γνώριζε βιασύνη

Κι εγώ στην άκρη άφησα

Τον μόχθο, την ανάπαυλα,

Για τη Λεπτή Του Χάρη.

Περάσαμε απ’ το Σχολειό, και τα Παιδιά παλεύανε

Σε κάποιο Διάλειμμα – μες στον Περίβολο –

Περάσαμε απ’ τους Αγρούς, το Ατενές Βλέμμα του Σίτου –

Περάσαμε τη Δύση του Ηλίου –

Ή μάλλον – Αυτός προσπέρασε Εμάς –

Οι Στάλες της Δροσιάς μαζεύτηκαν με Σύγκρυο και Ρίγος –

Απλό Αραχνοΰφαντο, το Φόρεμά μου –

Το Σάλι μου – μονάχα από Δαντέλα –

Σταθήκαμε σε κάποιο Οίκημα που έμοιαζε

Σαν να ’ταν Οίδημα στο Χώμα –

Τη Στέγη μόλις που τη διέκρινες –

Και η Μαρκίζα – μες στο Χώμα.

Αιώνες – φύγαν από τότε – κι όμως

Σαν να ’ναι πιο κοντά παρά η Μέρα

Που μάντεψα πως τα Κεφάλια των Αλόγων

Έδειχναν την Αιωνιότητα –

[μετάφραση: Αντωνία Γουναροπούλου-Τουρίκη]

*

J 1035 / Fr 983

Σε περιμένω, Μέλισσα!

Για τον Ερχομό σου

Μιλούσα Χτες

Μ’ έναν γνωστό σου –

Τα Βατράχια επέστρεψαν

Βολεύτηκαν κι έπιασαν δουλειά –

Τα Πουλιά επανήλθαν –

Τα Τριφύλλια φωτεινά και πυκνά –

Το Γράμμα μου θα λάβεις μέχρι

Τις δεκαεπτά^. Απάντηση στείλε

Ή καλύτερα, κοντά μου σπεύσε –

Δική σου πάντα, Μύγα.

[μετάφραση: Κατερίνα Ηλιοπούλου]

*

J 1695 / Fr 1696

Υπάρχει η μοναξιά τού χώρου

Της θάλασσας η μοναξιά

Η μοναξιά και του θανάτου,

Μα κοινωνία είν’ όλ’ αυτά,

Με τον βαθύ τον τόπο αν συγκριθούνε

Την πολική ερημία

Μία Ψυχή παραδομένη στον εαυτό της –

Πεπερασμένο Άπειρο.

[μετάφραση: Λένια Ζαφειροπούλου]

*

J 1703 / Fr 1740 

 

Παρηγοριά στο Νεκρικό της Δώμα

Να ακούς το ζωντανό Ρολόι

Να σε ανακουφίζει λίγο ακόμα

Το αντρίκιο του ανέμου γυρολόι

Να σπάει το Θέμα του Θανάτου

Από ένα μακρινό παιδιών παιχνίδι

Που όμως, θα ζήσουνε – του κάκου –

Αυτά. Ενώ από εμάς τούτο θα φύγει

[μετάφραση: Στέργιος Μήτας]

*

J 1732 / Fr 1773

Δυό φορές τέλειωσε η ζωή μου πριν τελειώσει^.

Και ακόμα περιμένω

Η Αθανασία

Αν τρίτο θα μου φανερώσει πλήγμα,

Τόσο απέραντο, τόσο ασύλληπτο,

Να επέλθει.

Του παραδείσου η μόνη γνώση είναι η απώλεια,

Που ταυτόχρονα την κόλαση μας δείχνει.

[μετάφραση: Κατερίνα Ηλιοπούλου]

*

J 1763 / Fr 1788

Μέλισσα η φήμη.

Έχει τραγούδι –

Έχει κεντρί –

Α, και φτερά μαζί.

[μετάφραση: Κατερίνα Ηλιοπούλου]

***

Σημείωση: Το «The Books’ Journal» εορτάζει τον ‘Μήνα της ποίησης’ δημοσιεύοντας δέκα ανέκδοτες μεταφράσεις ποιημάτων της Έμιλυ Ντίκινσον, καμωμένες από πέντε ποιήτριες και ποιητές, ειδικά για την εκδήλωση του «Με τα λόγια (γίνεται)» προς τιμήν της μεγάλης Αμερικανίδας ποιήτριας, τον Μάρτιο 2013, στην Ελληνοαμερικανική Ένωση.

***

Αντωνία Γουναροπούλου-Τουρίκη. Γεννήθηκε στην Αθήνα. Σπούδασε φιλολογία στο Παν/μιο Αθηνών και, σε μεταπτυχιακό επίπεδο, φιλοσοφία στο Παν/μιο Κρήτης. Εργάζεται ως διορθώτρια και μεταφράστρια. Έχει εκδώσει δύο ποιητικές συλλογές: Το άστρο του Βορρά (2010) και Το άστρο του Τίποτε (2013).

Γιάννης Δούκας. Γεννήθηκε στην Αθήνα. Έχει σπουδάσει Φιλολογία στο Ε.Κ.Π.Α. και Digital Humanities στο King's College του Λονδίνου. Τελευταίο του βιβλίο, η ποιητική συλλογή Το σύνδρομο Σταντάλ (2013).

Κατερίνα Ηλιοπούλου. Ποιήτρια και μεταφράστρια. Έχει εκδώσει τρία βιβλία ποίησης και μεταφράσει το Άριελ της Σύλβια Πλαθ (σε συνεργασία με την Ελένη Ηλιοπούλου). Διευθύνει το εξαμηνιαίο περιοδικό “ΦΡΜΚ”.

Λένια Ζαφειροπούλου. Σπούδασε τραγούδι, πιάνο και όπερα στην Στουτγάρδη και στο Λονδίνο. Κυκλοφορούν τα βιβλία της: Paternoster Square (2012), που βραβεύτηκε από το περιοδικό «Αναγνώστης» το 2013, και η ποιητική ανθολογία και ο δίσκος, Όταν ο Νους σου βράζει κι η Καρδιά, με ποιήματα και τραγούδια των Γκαίτε και Χάινε (2014).

Στέργιος Μήτας. Γεννήθηκε στη Θεσσαλονίκη. Η πρώτη του ποιητική συλλογή, Έμμετρη Φυσική Ιστορία των Θεάτρων, κυκλοφόρησε το 2013.