5 χρόνια ποιήματα

Σήμερα κλείνουν 5 χρόνια που έχω την τιμή και την χαρά να επιμελούμαι την σχετική με την ποίηση ύλη του μηνιαίου περιοδικού "The Books' Journal" – χάρη στην ευγενική πρόσκληση του διευθυντή του Ηλία Κανέλλη, και έχοντας λάβει την σκυτάλη από την Μαρία Τοπάλη. Σε κάθε τεύχος δημοσιεύονται ποιήματα πρωτότυπα ή μεταφρασμένα, συνήθως μιάς/ενός ή δυό ποιητ(ρι)ών, πρωτοεμφανιζόμενων ή πεπειραμένων – αλλά και μεγαλύτερα αφιερώματα, καθώς και κριτικές για ποιητικά βιβλία.

Στα 56 τεύχη, λοιπόν, από τον Αύγουστο 2013 έως και τον Ιούλιο 2018, δημοσιεύθηκαν...

... πρωτότυπα ποιήματα 45 ποιητ(ρι)ών (με χρονολογική σειρά δημοσίευσης): Αλεξάνδρας Πλαστήρα, Στέργιου Μήτα, Κώστα Καναβούρη, Αλέξιου Μάινα, Άννας Γρίβα, Σάκη Σερέφα, Βασίλη Θωμόπουλου, Αφροδίτης Παπαγεωργίου, Καλλιρρόης Παπαγεωργίου, Κώστα Πλησιώτη, Βίκυς Τσελεπίδου, Λευτέρη Ζαχαριουδάκη, Θεώνης Κοτίνη, Παυλίνας Μάρβιν, Ηρώς Νικοπούλου, Θοδωρή Ρακόπουλου, Γιώργου Κακαέ, Βασίλη Τσαρνά, Γλυκερίας Μπασδέκη, Δανάης Σιώζιου,  Δήμητρας Χριστοδούλου, Μαίρης Γιόση, Ευγενίας Βάγια, Λένιας Ζαφειροπούλου, Κατερίνας Ηλιοπούλου, Ισμήνης Καρυωτάκη, Τερέζας Κουρούκλη, Δήμητρας Κωτούλα, Ευαγγελίας Λεδάκη, Μάριον-Εμμανουέλας Μανιού, Ειρήνης Συνοδινού, Νάντης Χατζηγεωργίου, Δημήτρη Λεοντζάκου, Μάριου Χατζηπροκοπίου, Θεόδωρου Πανάγου, Ανδρέα Κεντζού, Χρήστου Σακελλαρίδη, Γιάννη Σαρηγιαννίδη, Δήμητρας Κατιώνη, Όλγας Παπακώστα, Γιάννας Μπούκοβα, Νίνας Ρίζου, Κώστα Παπαχαράλαμπου, Έφης Κασούρα, και Αλεξάνδρας Μαραγκοπούλου,

... μεταφρασμένα ποιήματα 22 ποιητ(ρι)ών: Μάριο Πεντρέττι (σε μτφρ. από τα ιταλικά του Τραϊανού Μάνου), Μπράνκο Μίλκοβιτς (σε μτφρ., από το σερβικό πρωτότυπο, το Μόμτσιλο Ράντιτς), Γέσπερ Σβένμπρου και Λι Λι (σε μτφρ., από το σουηδικό πρωτότυπο της Μαργαρίτας Μέλμπεργκ), Λουκιανού, Παλλαδά, και Νικάρχου από τον Παντελή Μπουκάλα∙ Στέφανου Παπαδόπουλου (σε μτφρ., από το αγγλικό πρωτότυπο, της Κατερίνας Αγγελάκη-Ρουκ), 12 σύγχρονα χάικου από 5 χώρες (των Lisa Carducci, Mario Chini, Janice Fixter, Allen Ginsberg, Jack Kerouac, René Maublanc, Jane Reichhold, Edoardo Sanguineti, Michael Dylan Welsh, και Richard Wright – σε μεταφράσεις των μελών της Ομάδας Ποίησης του Βρετανικού Συμβουλίου 2015-16, Γιώργου Γιαννόπουλου, Μιχάλη Γραμματά, Αλεξάνδρας Μαραγκοπούλου, Ελένης Μοσχοβάκη, Κώστα Ταπεινού, Μαριλούς Χρυσοχοΐδου, και Ηλία Ψυρούκη), Ιουλιανού από Υπάρχων (σε μετάφραση, από τα αρχαία ελληνικά, του Αντώνη Ψάλτη), Leonard Cohen (σε μετάφραση, από τα αγγλικά, του Δημήτρη Λεοντζάκου), Γουώλτ Γουίτμαν (σε μετάφραση Κατερίνας και Ελένης Ηλιοπούλου), Τζων Φούλλερ (μτφρ.: Χριστιάνα Μυγδάλη), καθώς και...

... κριτικές και άλλα κείμενα: της Άννας Γρίβα για την συγκεντρωτική έκδοση ποιημάτων του Μιχάλη Γκανά∙ του Θοδωρή Ρακόπουλου για δυο ανθολογίες ιταλικής ποίησης: του Σάντρο Πέννα (μτφρ.: Ερρίκος Σοφράς) και του Εουτζένιο Μοντάλε (μτφρ.: Νίκος Αλιφέρης)∙ του Τάκη Σπετσιώτη για την νέα έκδοση των ποιημάτων της Μαρίας Πολυδούρη από την Χριστίνα Ντουνιά∙ του Ορφέα Απέργη για δύο ανθολογίες ελληνικής ποίησης του 20^ου αιώνα: από την Δώρα Μεντή, και από τους Κώστα Παπαγεωργίου και Βαγγέλη Χατζηβασιλείου∙ μια μελέτη του Νικηφόρου Ερράντες, «Pustiá ké ololygmós: Ἐκλογαὶ ἀπὸ τὰ ἀπόκρυφα τραγούδια τοῦ ἑλληνικοῦ λαοῦ»∙ ένα κείμενο της Μαίρης Γιόση με αφορμή τους κήπους της Σαπφώς∙ κριτική του Μάριου Χατζηπροκοπίου για το μ_otherpoem του Βασίλη Αμανατίδη, και του Στέργιου Μήτα για το Γιάννης Μαρία Χένριξ του Σάκη Σερέφα, ...

...  αφιερώματα με: 

- 10 ποιήματα της Έμιλυ Ντίκινσον μεταφρασμένα ειδικά (από τις/τους: Αντωνία Γουναροπούλου, Γιάννη Δούκα, Κατερίνα Ηλιοπούλου, Λένια Ζαφειροπούλου, Στέργιο Μήτα) για την εκδήλωση του «Με τα λόγια (γίνεται)» (‘μτλγ’) προς τιμήν της Αμερικανίδας ποιήτριας τον Μάρτιο 2013 στην Ελληνοαμερικανική Ένωση (ΕΑΕ) (τώρα αναδημοσιεύονται εδώ: https://tbjpoetry.blogspot.com/2014/03/2014.html),
- 2 ποιήματα γραμμένα ειδικά για να συνοδεύσουν το ρεσιτάλ της Λένιας Ζαφειροπούλου (φωνή) και του Νίκου Λάαρη (πιάνο) με τα “Wesendonck Lieder” του Richard Wagner,

- 18 ποιήματα του Γουίλλιαμ Κάρλος Γουίλλιαμς, μεταφρασμένα ειδικά για την εκδήλωση του ‘μτλγ’ τον Μάρτιο του 2014 στην ΕΑΕ, από τους/τις: Ορφέα Απέργη, Αντωνίας Γουναροπούλου, Γιάννη Δούκα, Λένια Ζαφειροπούλου, Κατερίνα Ηλιοπούλου, Λένα Καλλέργη, Άρτεμη Μιχαηλίδου, Στέργιο Μήτα, Θοδωρή Χιώτη,
- 18 ποιήματα της Elizabeth Bishop (μαζί με εκτενές εργοβιογραφικό αφήγημα) που είχαν μεταφρασθεί, ειδικά για την εκδήλωση του ‘μτλγ’ τον Μάρτιο 2015 στην ΕΑΕ, από τους Ορφέα Απέργη, Αντωνία Γουναροπούλου-Τουρίκη, Γιάννη Δούκα, Λένια Ζαφειροπούλου, Κατερίνα Ηλιοπούλου, Παναγιώτη Ιωαννίδη, Λένα Καλλέργη, Στέργιο Μήτα, Άρτεμη Μιχαηλίδου, Κώστα Πλησιώτη, και Θοδωρή Χιώτη,

- 9 ποιήματα για την Έμιλυ Ντίκινσον που γράφτηκαν για την εκδήλωση του ‘μτλγ’ τον Δεκέμβριο του 2015 στην ΕΑΕ, από τις/τους: Άννα Γρίβα, Λένια Ζαφειροπούλου, Δήμητρα Κωτούλα, Παυλίνα Μάρβιν, Γιάννα Μπούκοβα, Αλεξάνδρα Πλαστήρα, Χρήστο Σιορίκη, Δανάη Σιώζιου, και Μαρία Τοπάλη,
- 24 ποιήματα του Robert Duncan (μαζί με εκτενή εργοβιογραφική παρουσίαση) που είχαν μεταφρασθεί ειδικά για την εκδήλωση του ‘μτλγ’ τον Μάρτιο του 2016 στην ΕΑΕ, από τους Ορφέα Απέργη, Μαίρη Γιόση, Αντωνία Γουναροπούλου-Τουρίκη, Γιάννη Δούκα, Λένια Ζαφειροπούλου, Κατερίνα Ηλιοπούλου, Παναγιώτη Ιωαννίδη, Λένα Καλλέργη, Στέργιο Μήτα, Άρτεμη Μιχαηλίδου, Χριστιάνα Μυγδάλη, Κώστα Πλησιώτη, και Θοδωρή Χιώτη,
- τα 3 κείμενα των Ορφέα Απέργη, Παναγιώτη Ιωαννίδη, και Δήμητρας Κωτούλα, με το γενικό θέμα «Τι ποίηση διαβάζαμε στα ’80’s – τι ποίηση διαβάζουμε απ’ τα ’80’s», που είχαν παρουσιασθεί στην εκδήλωση του «Με τα λόγια (γίνεται)» τον Μάρτιο του 2017, στα πλαίσια της  έκθεσης «GR80’s – Η Ελλάδα του ’80 στην Τεχνόπολη» του Δήμου Αθηναίων,

- 9 ποιήματα για τον Νίκο Εγγονόπουλο, που έγραψαν οι: Ορφέας Απέργης, Άννα Γρίβα, Δήμητρα Κωτούλα, Αλέκος Λούντζης, Παυλίνα Μάρβιν, Όλγα Παπακώστα, Χρήστος Σιορίκης, Γιώργος Σπανός, και Νάντη Χατζηγεωργίου, μετά από πρόσκληση του ‘μτλγ’, για την εκδήλωσή του τον Απρίλιο 2017 στην ΕΑΕ,
- 20 ποιήματα της Marianne Moore (μαζί με εργοβιογραφικό αφήγημα και αποσπάσματα από συνέντευξή της στο “The Paris Review”) που μετέφρασαν οι: Ορφέας Απέργης, Αντωνία Γουναροπούλου, Γιάννης Δούκας, Λένια Ζαφειροπούλου, Παναγιώτης Ιωαννίδης, Λένα Καλλέργη, Δήμητρα Κωτούλα, Στέργιος Μήτας, Άρτεμις Μιχαηλίδου, Χριστιάνα Μυγδάλη, Κώστας Πλησιώτης, Θοδωρής Χιώτης, ειδικά για την εκδήλωση του ‘μτλγ’ τον Μάρτιο 2017 στην ΕΑΕ, ...

... και τέλος, από το 2015, η ετήσια φθινοπωρινή στήλη “Επιστροφή” με επιλογή ποιημάτων από το έργο των: Νίκου Χουλιαρά, Ελένης Βακαλό, και Ζωής Καρέλλη.

Όλα τα ποιήματα που έχουν φιλοξενηθεί στο περιοδικό από τον Αύγουστο 2013 μέχρι και έναν χρόνο πριν από τον εκάστοτε τρέχοντα μήνα, αναδημοσιεύονται σε αυτό εδώ το ιστολόγιο.

Η διαδικασία υποβολής ποιημάτων, πρωτότυπων και μεταφρασμένων, προς δημοσίευση περιγράφεται εδώ.

Με θερμές ευχαριστίες σε όλες/ους όσες/οι συνεισέφεραν την εργασία τους στο περιοδικό, κι ευχές για Καλ(ύτερ)ο υπόλοιπο Καλοκαίρι!

Π.Ι.

ιούλιος 2018 _ δήμητρα κωτούλα

από τα ΠΟΙΗΜΑΤΑ ΤΗΣ ΛΕΥΚΗΣ ΣΕΛΙΔΑΣ

«Όταν σήκωσα τα μάτια

πάνω από τη λευκή σελίδα

είδα έναν άγγελο στο δωμάτιο»

Hans Magnus Enzensberger

‘Η Επίσκεψη’, Κιόσκι,1995

(μτφρ. Γιώργος Πρεβεδουράκης)

Ι.

Ένα πεδίο διαρκούς έντασης

–χωρίς μεγάλα δράματα–

σαρώνει τη νύχτα.

Υπάρχουν συνάφειες ανάμεσα στα πιο αλλόκοτα πράγματα.

Υπάρχει στο τραπέζι μια λευκή σελίδα.

IV.

Συμβάντα άλλοτε μεγαλειώδη

τώρα παρελαύνουν με ξινές

παραπονιάρικες κραυγές

μπροστά στα μάτια μας.

Το συναισθηματικό μου κέντρο μετατοπίζεται.

Τίποτε δεν φαίνεται να παραπέμπει πια σε νόημα.

Κουβαλάω μαζί μου μια πατρίδα πικρή

τη γεύση των πολιτισμών

τα γυάλινα ταξίδια της

τη ζαλιστική σκοτεινιά

της κάθε τελευταίας ώρας της

που ποτέ δεν είναι η τελευταία.

Θέλω να επιστρέψουν όλα

(σ’ αυτήν την σελίδα)

και να είναι όλα ω ρ α ί α .

XVI.

Kι όμως

δεν είναι αυτή η έσχατη δοκιμασία.

Μην τα μπερδεύεις.

Εκείνος που θα εγκαλέσει

το φοβερό σου «εγώ»

με το όνομά του

έβαλε μπροστά σου

αυτό το λευκό

επομένως;

XΧIΙ.

Ω! Να μπορούσε

–επιτέλους–

να πάψει.

Να ενταφιαστεί

σε μια ασημένια κασετίνα

μαζί με άλλα ενθύμια.

Το ξέρω.

Κάποτε θα φύγει πρώτη.

Χωρίς ούτε ένα νεύμα

μία λέξη αποχαιρετισμού.

Ίσως και να έχει ήδη φύγει –

ΧΧΙV.

Η πάλη να μην σκληρύνεις.

Να υφίστασαι το ανθρώπινο

όπως η πεδιάδα τη λύπη.

Η ανάσα της βροχής

υψώνεται πάνω απ’ τη θάλασσα.

Οι χρυσές μπούκλες

των φύλλων του φθινοπώρου τρεμουλιάζουν.

Αργοκίνητα πουλιά τεμαχίζουν τη νύχτα.

Μέρες σέρνουν τα ταφταδένια τους ενδύματα.

Θα μπορούσα κάλλιστα να συνεχίσω

την μονότονη αυτήν απαρίθμηση.

Δεν υπάρχει Ανάσταση, λένε.

Υπάρχει.

Μετά θάνατον δεν ευδοκιμούν

μόνο τα νύχια σου ή τα μαλλιά σου.

XLΙV.

Κάποτε θα πρέπει να φανερώνει

το πρόσωπό της.

Αλλά (εγώ) το φοβάμαι.

Στο μονοπάτι δεν υπάρχει κανείς

όμως υπάρχει στο τραπέζι μια λευκή σελίδα.

Ζω με το μάγουλο πάνω στη ζεσταμένη σάρκα της.

*

Δήμητρα Κωτούλα. Η πιο πρόσφατη ποιητική συλλογή της, Η Επίμονη Αφήγηση, κυκλοφόρησε το 2017. Ποιήματα και μεταφράσεις της έχουν δημοσιευθεί, έντυπα και ηλεκτρονικά, στην Ελλάδα, την Ευρώπη και τις Ηνωμένες Πολιτείες της Αμερικής.

ιούνιος 2018 _ john fuller [μτφρ.: χριστιάνα μυγδάλη]

Τζον Φούλερ

ΔΙΑΛΟΓΟΣ ΜΕΤΑΞΥ ΚΑΛΙΜΠΑΝ ΚΑΙ ΑΡΙΕΛ

Άριελ

Τώρα έμαθες τις λέξεις και είμαι ελεύθερη,

    -Το πεύκο μου άνοιξε στα δυο, λύθηκε η τραχιά σου γλώσσα-

Και οι καμπάνες προσκαλούν τη μουσική της θάλασσας.

Από το βάθρο αυτό, μπορώ ξεκάθαρα να δω:

Θα με κακοποιείς μες στην ταπεινωμένη περηφάνια σου.

Τώρα που έμαθες τις λέξεις και είμαι ελεύθερη

Να σε τσιμπάω και να σ’ εκφοβίζω αιώνια,

Και να κλωθογυρίζω στο νησί, καθώς θα κρύβονται οι γοργόνες

Και οι καμπάνες θα καλούν τη μουσική της θάλασσας.

Στενά σε παρακολουθούσα από το δέντρο μου:

Με ψάρι έμοιαζες, φόνο εννοούσες.

Τώρα που έμαθες τις λέξεις και είμαι ελεύθερη

Ν’ ακούσω, ποιος στ’ αλήθεια έχει νικήσει;

Γιατί ίσως να πνιγείς καθώς θα ανεβάζω την παλίρροια

Και οι καμπάνες θα καλούν τη μουσική της θάλασσας.

Ποθείς Εκείνη, τρίζεις τα δόντια σου σ’ εμένα.

Οι βρυχηθμοί σου ξεγελούν απλά τον μέσα πόνο

Τώρα που έμαθες τις λέξεις. Κι είμαι ελεύθερη

Ενώ οι καμπάνες προσκαλούν τη μουσική της θάλασσας.

Κάλιμπαν

Εσύ δεν έχεις συναισθήματα που αδυνατείς να τα δαμάσεις;

Άριελ

Ο στόχος μου είναι το παν, και, μέσα στο σκοπό μου

το επίτευγμα, ενώ άλλους,

Πόθοι κατώτεροι ίσως τους κινούν.

Μισούν τα πόδια τον νωθρό αδελφό τους

Που κρέμεται από τα πέντε τιμαλφή

Να κρατηθούμε ζωντανοί.

Κάλιμπαν

Εσύ δεν έχεις όνειρα που αδυνατείς να τα κατονομάσεις;

Άριελ

Μια εικόνα οφείλει να υπερβαίνει την κορνίζα

Μιας και όρια δεν υπάρχουν

   Για τη λαμπρή πραγματικότητα.

Παρ’ όλες τις περιπλοκές

   Και τις δηλώσεις τους,

Οι λέξεις δεν μπορούν να δουν.

Κάλιμπαν

Δεν είναι το ίδιο πράγμα λέξη και αντικείμενο;

Άριελ

Οι λέξεις δεν είναι τίποτα άλλο παρά πιόνια σε παιχνίδι παιδικό.

Η κάθε κίνησή υπαγορεύεται

   Μονάχα απ’ τους κανόνες.

Κάθε κανόνα μπορεί να παραβεί

είτε ένας μαθητής από έξυπνο σχολείο

   Ή κι ο τρελός στη βαρεμάρα του.

Κάλιμπαν

Και τότε πώς μπορούν οι λέξεις να πληγώνουν και να ακρωτηριάζουν;

Άριελ

Αν το μπορούν αυτό οι λέξεις, είσαι ήδη χωλός.

Τσακισμένος απ’ τις λέξεις σαν το κούτσουρο,

Συνθλιμμένος απ’ τις λέξεις σαν τον πάγο

Η γλώσσα είναι για τους δειλούς

Που τους κανόνες πάντα θεωρούν σωστούς

Με όποιο τίμημα.

Κάλιμπαν

Ε, τότε, ξέμαθέ μου τη την γλώσσα.

Την κρύα θάλασσα άσε να με παρασύρει

Και να με καταπιεί μες στη βαθιά της

Σιωπή. Μάθε μου να παραβιάζω τους κανόνες.

Άριελ

Τώρα που μπήκες στα βαθιά, θα κολυμπήσεις.

Η θάλασσα θα σε ξεβράσει πάλι αν παραστήσεις

πως παραβαίνεις τους κανόνες ενώ τους τηρείς.

Κάλιμπαν

Καλά λοιπόν, αν είναι αλήθεια αυτό που λες, για πες μου

Τι ήξερες όταν δεν είχες κίνηση;

Ποιο ένστικτο υπαγόρευε σε κάθε λειτουργία τι να κάνει;

Άριελ

Οι λέξεις δεν θα μπορούσαν βέβαια να βοηθήσουν το νερό μες στο κανάλι να αποδείξει

Ότι δεν  είναι ελεύθερο σαν τον ωκεανό, ούτε το πεύκο ότι δεν είναι καύσιμο υλικό.

Απλά υπήρχα, δίχως λέξεις, στην σχισμή μου.

Ούτε και τώρα χρησιμοποιώ τις λέξεις μα εσύ,

Από αφέλεια, ίσως νομίζεις πως το κάνω.

Αφήσαμε πια το νησί και πιάσαμε

Κουβέντα στο λευκό χαρτί

Λευκό σαν άμμο, κι όπως το νησί, τριγυρισμένο αιώνια

Από την απεραντοσύνη τη μουντή.

Κι εγώ, (που πια κατανοώ),

Ορίζω αυτή τη χάρτινη τη γη.

Νομίζεις είμαι ετοιμόλογη; Είμαι κι αυτό,

Αλλά όταν βαρεθώ να σε γρονθοκοπώ

Μαϊμού της Εύας, ούτε κι αυτό θα είναι αρκετό

Ούτε το φάντασμα του Μιλάνου, που διαταγές του ακολουθώ:

Για όλα αυτά που εγώ μπορώ,

Παραείσαι ανθρώπινος, Κάλιμπαν.

Χοροπηδάς, μιμείσαι τον ανθρώπινο χορό

Η μουσική κι η αγάπη είναι η τροφή

Που σου διαφεύγει, σαν φυλαχτά που κουδουνίζουν κρεμασμένα

Μπροστά στα τεταμένα χέρια σου που τα καλούν.

Μήπως θαρρείς εγώ δεν ήθελα το δέντρο μου;

Ή μη δεν είχα κουραστεί τάχα να επιδεικνύομαι; Το να ’σαι ελεύθερος

Κάθε στιγμή μοιάζει με τη δική σου επιλογή

Απ’ της φωνής τα άπειρα πυροτεχνήματα

Φτύνεις, αγκομαχάς, ωρύεσαι σαν τρελός

Μα η υγρασία πλημμυρίζει, ξεχειλίζεις

Οι ανούσιες λέξεις στάζουν απ’ τη γλώσσα σου

Σαν τις φτερούγες που κουράζονται φτεροκοπώντας

Γύρω απ’ τα ιδιότροπα τα πνεύματα του αέρα.

Βρίζεις. Μουτρώνω. Πάντοτε. Αυτός. Εκεί.

Της σφαίρας η ταχύτητα δεν είναι άθλος

του καιρού, φωτογραφία είναι του σταχιού.

Μια μύγα του καλοκαιριού που πιάστηκε σε αστραπή

Πιτσιλωτής ακινησίας. Τον άκουσες τον παφλασμό;

Νομίζεις δεν κινείται το παγόβουνο;

Τα υπέροχα φτερά που αγωνιούν θα αποδειχθούν

Στάλα κεχριμπαριού και σπίθα.

Το σύμπαν, κόσμος και φλοιός μου.

Που λαχταρώ όπως και το σκοτάδι που προσμένω.

Κάλιμπαν

Μια γλώσσα έμαθα, τίποτα δεν κατάλαβα:

   Τώρα εσύ ξανοίχτηκες, κι όσα μου ανήκαν

Χάθηκαν, όπως το όνομά μου, στο μαγεμένο δάσος.

Δεν έχω λέξεις να αρνηθώ να πάω να φέρω ξύλα.

Το θαυμαστό το γάντι σχίζεται πάνω στην τριχωτή πατούσα.

Μια γλώσσα έμαθα, τίποτα δεν κατάλαβα.

Στην αρχή, έστηνα όσες συλλαβές μπορούσα

Κείνη με περιγέλασε, με άφησε στην ακτή.

Χαμένο, όπως το όνομά μου, στο μαγεμένο δάσος.

Φαντάσου την οργή μου τότε, Άριελ, καθώς στεκόμουν

(Μια εικόνα στο μυαλό, που να τη σχεδιάσω δεν μπορώ,

Μια γλώσσα έμαθα, τίποτα δεν κατάλαβα).

Κλαίγοντας μες στη θάλασσα, αρμύρα στην αρμύρα, ελπίζοντας Εκείνη

Να επιστρέψει, να με οδηγήσει μέσα απ’ την πορτούλα

Την Χαμένη, σαν το όνομά μου, στο μαγεμένο δάσος.

Ο αφέντης μάς καλεί: Νομίζω πως δεν είναι ταιριαστό

Να είμαστε δυσαρεστημένοι, με την ελευθερία σου εσύ

Ή με τη γλώσσα μου εγώ (την έμαθα, τίποτα δεν κατάλαβα)

Χαμένοι, όπως τ’ όνομά μου, στο μαγεμένο δάσος.

μετάφραση: Χριστιάνα Μυγδάλη

*

Σημείωση της μεταφράστριας: Οι συνδιαλεγόμενοι του ποιήματος είναι δανεισμένοι ήρωες από την Τρικυμία του Σαίξπηρ. Και τα δύο πλάσματα είναι άφυλα∙ η επιλογή αρσενικού και θηλυκού είναι της μεταφράστριας.

~

Τζον Φούλερ. Συγγραφέας και ιδρυτής τής Sycamore Press (1968-1992). Γεννήθηκε το 1937 στην κομητεία του Κεντ, στο Ην. Βασίλειο. Δημοσίευσε 15 ποιητικές συλλογές, πεζά για ενηλίκους και παιδιά, καθώς και κριτικά δοκίμια.

Χριστιάνα Μυγδάλη. Φιλόλογος και μεταφράστρια. Διδάσκει διαπολιτισμική μετάφραση και θεωρία διασκευής στο ΕΚΠΑ και ασχολείται με την πρακτική της θεραπευτικής ανάγνωσης.

μάιος 2018 _ αλεξάνδρα μαραγκοπούλου

Αλεξάνδρα Μαραγκοπούλου

ΦΑΝΑΡΙ

Η γνάθος της

απασχολημένη

με μια τσίχλα

τα δάχτυλά της

νυσταλέα χαϊδεύουν

το λουρί της τσάντας

στο φανάρι

αρπάζει την ευκαιρία

κοιτάζει ψηλά

τον αέρα

~

ΚΑΛΑΜΙΤΥ ΤΖΕΗΝ

Δέκα δευτερόλεπτα μέχρι το περίπτερο

είκοσι ως το πάρκινγκ – καλπάζω

~

ΜΩΛΟΣ

Φορούσες ολόσωμο μαγιό

λίγες χαρακιές

τρεμόπαιζαν

στο νερό

στο βάθος

λίγα βότσαλα

θρυμμάτιζες

τ’ απομεινάρια

από δολώματα

στην άκρη του μώλου

μ’ ένα σάλτο

το σώμα σου

ακονισμένο λεπίδι

η επιφάνεια

σείστηκε ελαφρά

δώδεκα το μεσημέρι 

κι ο ήλιος έσβησε

απ’ τον πυθμένα

ούτ’ ένα κιχ

~

ΑΠΕΝΑΝΤI OΧΘΗ

Το κεφάλι μας βούιζε –

            η ραστώνη

 έφτανε

ώς τα νύχια

            των ποδιών – κάλυπτε

       τα πάντα

οι μέλισσες πλησίαζαν

             το βουητό τους

 μας έριξε στο ποτάμι

                        να γλυτώσουμε

τα μέλη μας αφημένα

              στον χείμαρρο

Στην παλάμη μου τα μαργαριτάρια της Ανίτα Ντελγκάδο

              μέρα νύχτα τα μάτια της

γυαλίζουν

αναβλύζουν

            σμαράγδια ρουμπίνια

 βλέπει ζαρκάδια που τρέχουν

      στο δάσος

                να γλυτώσουν

   απ’ τις φλόγες,

        πέφτουν στο κοντινό ρυάκι

παλεύοντας με το ρέμα

Τα πάντα ρεί  έγραφε

          η σκουριασμένη πινακίδα

κι η Ανίτα – πριγκίπισσα της Καπουρθάλα-

                άκουγε

το ποτάμι να κυλά

              μας παρακολουθούσε

να μαζεύουμε

         άσπρα βότσαλα

            στην αντίπερα όχθη

~

ΝΥΧΤΑ

Απ’ το βράδυ φώναζε: Έκτακτο Δελτίο

διαρκεί λιγότερο από ένα τατουάζ

     Επιδείνωση του καιρού

        το κεφάλι

προς βορρά

οι φτέρνες προς νότο

              κορμός γυμνός

το στέρνο ένα όμορφα χτισμένο

        αμφιθέατρο

κι οι ρώγες

ακόμα πιο όμορφες – λίγο πριν την ανατολή

έχω μια δουλειά για σένα

άκου

κουβέντα δεν είπε∙

μασούλαγε φύλλα κι αγριόχορτα

      Ενισχυμένοι βόρειοι άνεμοι

στροβιλίζεσαι

λίγο πριν το σούρουπο

Πυκνές χιονοπτώσεις το βράδυ

Λίγο πριν τα διόδια

Κινούμενο ζώο στον κόμβο Νεμέας

κι η άσφαλτος υγρή

τα δέντρα πλησίαζαν

το σκοτάδι χύθηκε βαρύ

αν θυμάμαι τι;

Φέτος θα σπείρουν

πάνω από 100.000 στρέμματα με τεύτλα∙

κουβέντα δεν είπε

έσφιξε τα δόντια

       βούτηξε

    στα κύματα

           οι βάρκες ξαμολημένες

      αντιμέτωπες

 με ισχυρές βροχές και καταιγίδες

*

Αλεξάνδρα Μαραγκοπούλου. Γεννήθηκε στην Αθήνα. Σπούδασε Κοινωνιολογία και Κοινωνικό Σχεδιασμό. Ζεί στην Αθήνα.